قاصدک*

2011-11-18T00:05:00.000+01:00

قلم می‌زنند

در سرم.

بته جقه‌ای خونین.

2011-10-13T21:15:00.000+02:00

...
صدای گلوله نمی‌آید
و ما از زخمی نادیده
.نمی‌میریم
.جان می‌کنیم
هوا آفتابی‌ست
و ما قدم می‌زنیم
.تا خود شب
یک روز خوب

.نمی‌آید

2011-09-20T23:39:00.001+02:00

زار

در سرزمین من

سردار صاحب زمین بازی می‌شود

و سر جوان بر دار می‌رود.

درسرزمین من

دریا هم می‌خشکد

تا هیچ سندی نماند

که مستند شود.

در سرزمین من

مرگ مثل نان است.

به صف ایستاده‌ایم

یا لقمه می‌گیریم

یا لقمه می‌جویم.

2011-09-15T22:56:00.000+02:00

برای سمیه توحیدلو
و ما

خدا نبود و
می‌گفتند
حصر خانگی و افسردگی و
درد بی‌درمان دارد.
خدا نبود و
می‌گفتند با صابران است .
خدا نبود و
می‌گفتند با اسیران است.
خدا نبود و
هر چه بود بود، هی نبود شد و
خدا
اصلا صدایش هم درنیامد.
اما خدا هست.
همین کنار گود نشسته است
با چشمانی خشک
بر زمینی خشک
با رد تازیانه
بر رگ‌هایی خشک.
خدا هست
و ما و خدا
به خدا، تنها مانده‌ایم.

2010-09-08T10:32:00.000+02:00

کوچ

زندگی
بادبادکی‌ست
باد شمال
باد جنوب
بادهای موسمی
زندگی را
با خود می‌برند.
من
کودکی بودم
با سرنخی
تابیده بر سرانگشتان
سر به سوی آسمان.
به دنبال بادبادک
دنیا را گشته‌ام.
حالا
پیر شده‌ام
اما باد
هنوز در سرم
می‌پیچید.

2010-08-29T11:23:00.002+02:00

هجر

خدا و من
چمدان می‌بندیم.
او
والعصر می‌خواند
من
صبر می‌کنم.

2010-08-11T12:21:00.000+02:00

اعتصاب غذا

خدا
با کیوان
صمیمی شده است و
برای‌ش دعا می‌خواند
اللهم فك كل اسير
شاید
دهان به قطره‌آبی
باز کند.

2010-07-20T08:47:00.002+02:00

قصه‌ی آدم‌ها - سوم

بچه‌ی شهرری بود. کوتاه و عضلانی، بیشتر شبیه کشتی‌گیرهای مازندرانی بود تا شاگرد مکانیک تعمیرگاهی در غرب تهران. یکی از رفقای قدیمی از ایران زنگ زده بود و سفارش‌ش را کرده بود. نیم ساعتی برای‌م از رنج کودکی و ترک تحصیل و مادر بیوه و پسر ارشد و نان‌آور و این‌ها گفته بود و من تلاش کرده بودم با دقت گوش بدهم. اصل مطلب را نگفته بود. بعدها روشن شد. مادرش وقتی او چهارده ساله بوده دوباره ازدواج کرده بود. از سر ناچاری. پدرخوانده و رفقا، پسرک را آزرده بودند. سخت. سوء استفاده‌ی جنسی، خشونت و تجاوز.
دو سال آخر را شب‌ها توی اتاق پشتی مکانیکی خوابیده بود. پول‌هایش را داده بود قاچاق‌چی، ، مدتی ترکیه و بعد هم خودش را رسانده بود به این جا که زندگی کند.
اجازه‌ی اقامت و کار گرفت، پرونده‌ی پناهنده‌گی در دست بررسی بود. کلاس زبان می‌رفت که با زن جوان آشنا شد. زن هم‌سایه و هم‌کلاسی و هم‌زبان بود. شوهرش را طالبان زندانی و گم‌و گور کرده بودند. با دو تا بچه و برادر بزرگ‌تر آمده بودند. برادر رفته بود سوئد. خودش مانده بود تا تکلیف‌ش روشن شود. شوهر را همه مٌرده می‌پنداشتند. زن انگار زودتر از همه باور کرده بود.
کم‌کم برای هر کاری دونفری می‌آمدند. گاهی در راهروی اداره می‌دیدم‌شان. گاهی در سالن انتظار. یک روز زن اصرار کرده بود مرا ببیند، گفته بود کاری دارد که وکیل خودش از عهده‌ی انجام‌ش برنمی‌آید. نشانی متخصص زنان و زایمان می‌خواست که فارسی زبان باشد. لبخند زدم و گفتم" به خیر باشد، دو طفل بس‌ت نیست؟" . رنگ به رنگ شد و چیزی نگفت.
چند ماهی خبری خبری نشد. یک روز از راه رسیدند. زن گریه می‌کرد و مرد بی‌قرار بود. گفتند مردم دٌرشت بارمان می‌کنند. می‌خواهیم ازدواج کنیم، نمی‌شود.گفتم تا تکلیف مٌرده یا زنده‌ی شوهر اول روشن نشود، محضر ازدواج رسمی ثبت نمی‌کند. گفتند صیغه می‌خوانیم و رفتند.
تکلیف شوهر اول زود روشن شد. سرٌ و مٌر و گنده از پاکستان برگشت. چه‌گونه از دست طالب گریخته بود، کسی نفهمید. از زنش پانزده بیست سالی مسن‌تر و سخت خشن بود. ده دقیقه بیشتر حرف نزدیم. حرفی نبود.
نمی‌دانم چرا به صرافت افتادم با زن حرف بزنم. گفتم، آمد. جوری که بپذیرد برای‌ش گفتم باید یک سروسامانی به وضع خودش بدهد. شوهر و معشوق را جامعه بپذیرد، دور و بری‌هایش نمی‌پذیرند. گفت خبر می‌کند و رفت.
خبر زود آمد. شوهر و برادر شوهری که از برلین آمده بود، کار را تمام کردند. یک روز صبح زمستانی، بچه‌ی شهرری را گوشه‌ی کریدور خفت کردند. یکی دهان‌ش را گرفت یکی پاهای‌ش را. با قمه تا خورد ، زدند. دنده‌های‌ش خرد شده بود و قلب و ریه‌ها تکه‌پاره. به اورژانس و بیمارستان قد نداد. تمام کرد. تمام شد.
با گردن افراشته خودشان را تحویل دادند. گفتند موضوع ناموس بوده است. شوهر گفت کشیک‌ش را دادم. شب‌ها بچه‌ها را می‌خواباند، با یارو می‌رفت توی زیرزمین. خفت و خواری را تحمل نکردم.
تا همین امروز زندان است. برادرش هم. از زن و بچه‌ها سال‌هاست بی‌خبرم.
خبر مرگ را من به مادرش رساندم. پشت تلفن، مثل حیوان زخمی زوزه می‌کشید.
بعضی‌ها انگار بلاکش دوران‌اند. هم مادر. هم پسر.
همین.

پی‌نوشت:
بی رودربایستی من هیچ علاقه‌ای به شنیدن نظرات مشعشع عده‌ای راجع به این که افغان‌ها قاتل بالفطره هستند ندارم. چنین نیست. خشونت همه جا هست. زیاد و بد. توی قصه‌های من آدم‌های خشن همیشه بوده‌اند. از همه جا.

2010-07-18T16:28:00.000+02:00

قصه‌ی آدم‌ها - دوم

برادر بزرگ‌ش پیش و خواهر بزرگ‌ش پس از انقلاب اعدام شده بودند. این یکی مانده بود ور دل مادر دل‌شکسته و پدر سال‌خورده. حقوق کارگری پدر به سختی کفاف زندگی را می‌داد. سال آخر دبیرستان عمو و زن‌عمو به خواستگاری می‌آیند. پسرشان از سربازی برگشته بود. تعریف کردند که پسرعموی شر و یاغی به راه آمده است و می‌خواهد صاحب زن و زندگی شود. یک ماه بعد عقدکنان بود. پسرعمو چنان به راه آمده بود که دیپلم گرفتن را قدغن کرد، رفت و آمد هم هفته‌ای یک بار آن هم با دعوت، خانه‌ی پدری و والسلام.
شکم اول را همان سال زایید، پسر عمو بی‌کار شد. عشق خارج زده بود به سرش، به هر دری می‌زد. یک دایی داشت که خدا سال پیش رفته بود اتریش. زن‌عمو پادرمیانی کرد، برادر فرنگی هم تصمیم گرفت بعد ازاین همه سال سوپرمن خانواده بشود. زن عمو چند تا النگو فروخت، خودش همه‌ی طلاهای سرعقدش را، پسرعمو که شب‌ها عرق می‌خورد و یکی دو بست هم تفریحی می‌کشید، چند ماه بعدی راهی فرنگ شد.
او و بچه چند ماهی معطل شدند،‌تا دایی جان دعوت‌نامه فرستاد و راهی شدند.
من اولین بار وقتی دیدم‌ش که شوهر کتک‌ش زده بود. زیر جفت چشم‌هایش بادمجان کاشته بود تا یادش نرود صاحب و سالار دارد. نمی‌خواست شکایت کند، می‌گفت اشکالی ندارد و یک شب که هزار شب نمی‌شود و انسان جائزالخطاست. مثل طوطی این‌ها را برایم تکرار می‌کرد.
از صدقه‌سر خواهر و برادری که جوان‌مرگ شده بودند و خوش‌خدمتی‌های وکیلی که دایی جان اجیر کرده بود، حکم پناهندگی را بعد از دو سال گرفتند.
بعد از آن یکی دو سالی خبری نشد. نگو کتک می‌خورده و صدایش در نمی‌آمده. پسرعمو، دخترعمو جان را برده بود به یک شهرک حومه‌ی وین تا چشم آفتاب و مهتاب هم به زخم‌های سر و گردن و کبودی‌های شکم و ران‌هایش نیافتد.بعدها فهمیدم هفته به هفته از خانه بیرون نمی‌آمده. بچه‌ی دوم را هم زایید. خودش می‌گفت دو ماه آخر حاملگی دیگر دست رویم بلند نمی‌کرد، فهمیده بود بچه پسر است.
بار دوم، شوهر بچه‌ها را زده بود. همسایه‌ای پلیس را خبر کرده بود. پدر را برده بودند زندان و بعد بستری کرده بودند که اعتیادش را ترک کند. پزشک معالج‌ش نام مرا از پرونده درآورده بود، زنگ زد گپی بزنیم. خبردار شدم که اوضاع خراب‌تر از آن چیزی بوده که من در یاد داشتم. گفتند قرارست ترک کند. دادگاه دیدار خانواده را برایش ممنوع کرده است.
خودش حالا با دو تا بچه و بیست و چند سال سن، با حقوق اداره‌ی تامین اجتماعی زندگی می‌کرد. دست‌کم دیگر کتک نمی‌خورد و مرتب سر کلاس زبان حاضر می‌شد. قرار شده بود برای دوره‌ی آموزشی ثبت‌نام کند. دلش می‌خواست آرایش‌گر شود. مرد از بیمارستان مرخص شد، مدتی هم در یک آسایشگاه ماند. مدتی که گذشت دادگاه اجازه داد بچه‌ها را دو هفته‌ای یک بار با حضور نماینده‌ی اداره‌ی جوانان ببیند.
دوره‌ی آرایش‌گری هم داشت تمام می‌شد، دنبال جا بود برای کارآموزی. بچه‌ها مهد کودک می‌رفتند. خودش هم گاهی با دوستان تازه‌اش می‌رفت یک قهوه می‌خورد. به پزشک‌ش گفته بود تازه می‌فهمم مثل آدم زندگی کردن چه طوری‌ست.
یک عصر زمستانی، دیرتر از همیشه از آرایش‌گاه بیرون آمده بود. می‌دانست بچه‌ها را دوست صمیمی‌ش از مهد کودک تحویل گرفته، با این همه پا تند کرد که زودتر به خانه برسد. توی محوطه‌ی جنگلی نرسیده به ساختمان، مرد غافلگیرش کرد. چاقو به دست. مست و نشئه. خواسته بود سرش را ببرد. هر چه بود نتوانسته بود. باقی داستان را هیچ کس درست نمی‌داند. مرد جوانی که در حاشیه جنگل می‌دوید، تن نیمه‌جان زن را پیدا کرده بود.
حالا، هنوز که هنوزست یک رد کلفت روی گردنش خط انداخته است. یادگار پررنگ یک زندگی بی‌رنگ.
همین.

2010-07-17T13:17:00.000+02:00

قصه‌ی آدم‌ها- یکم

میانه‌قامت و سبزه بود. روز اول لبخند مهربان‌ش توجه‌ام را جلب کرد. جلوی پای من بلند شد و سلام کرد. جلوی در دفتر هم‌کارم منتظر ایستاده بود. از همه سراغ مرا گرفته بود، جواب داده بودند که من جدی، تلخ و سخت‌گیرم. لبخند زدم و گفتم پر بی‌راه نگفته‌اند. با پسر ده ساله‌اش از ایران آمده بود. زندانی سیاسی دهه‌ی شصت بود، کوه‌نورد و سخت‌جان. هم‌سر و دخترش مانده‌ بودند تهران. گفت پول پس‌انداز به خرج قاچاق چهار نفر نمی‌رسید. قرار شد اگر کارش راه نیافتاد خبرم کند.
ماه‌ها خبری نشد. از دادگاه خبرم کردند که مترجم جلسه‌ی بعدازظهر بیمار است، راه به جایی نداشتند، اگر من قبول کنم کارشان راه می‌افتد. رفتم. این دفعه پشت در راهرو ایستاده بود. این بار با لبخندی کم‌رنگ‌تر. خندیدم و گفتم دیدید گذر پوست به دباغ‌خانه افتاد؟
همان روز حکم پناهنده‌گی‌ش را گرفت. بیرون که آمدیم خوش‌حال بود. گفت که سپاس‌گزار من است. گفتم من فقط دیلماجی کرده‌ام. حق‌ش بوده است. بعد هم یک خطابه برایش خواندم که حالا اوضاع بهتر خواهد شد.
هیچ چیز بهتر نشد. یک روز سخت زمستانی از بیمارستانی در غرب وین به من زنگ زدند و گفتند یک بیمار روانی دارند که اقدام به خودکشی کرده است. پسرش را به قصد کشت زده بوده و بعد می‌خواسته رگ دست خودش را بزند. پسرک به پلیس و اورژانس تلفن زده بود. پرسیدم چرا سراغ من آمده‌اند، خبردار شدم که گفته فقط با من حرف می‌زند.
از آن روز به بعد دیگر همه چیز بد و بدتر شد. دو ماه بستری بود. اداره‌ی جوانان پسرک را به یک خانواده‌ی اتریشی دوست‌داشتنی سپرد تا از او مراقبت کنند. هم‌سر و دخترک در ایران معطل بودند. از بیمارستان که مرخص شد، روان‌پزشک‌ها قرص و دارو به نافش بستند. هی کم و کم‌تر حرف زد. می‌گفتند شب‌ها تا صبح راه می‌رود و اسم هم‌بندی‌های قزل‌حصار و رفقای کوه را بلند‌بلند صدا می‌کند. چند بار به ملاقات‌ش رفتم، تازه خبردار شدم با برادرش با هم دستگیر شده بودند. برادر جوان‌تر، شصت و هفت اعدام شده بود. عذاب وجدان را با خود هم‌راه آورده بود.عذاب وجدان زنده ماندن، بی‌کاری بعد از زندان، بچه‌هایی که پدر تازه از زندان آمده را غریبه می‌پنداشتند.هی از دست خالی می‌گفت و فشار خانواده‌ی هم‌سر و آبروی به زعم دیگران رفته. دل‌داری‌ش دادم، خودم هم می‌دانستم پرت و پلا می‌گویم.
همه چیز بدتر شد. هم‌سر و دخترک آمدند. توی فرودگاه کسی باور نکرد که او خودش است. گله بود و دل‌گیری. قرار شد در اولین فرصت داروهایش را مرتب بخورد و کوه‌نوردی کند و دنبال کار بگردد.
خورد و گشت، بی‌فایده بود. کوه اما نرفت. گفت کوه خالی‌ست. هی تاکید می‌کرد کوه خالی‌ست.
هم‌سری که دخترخاله‌اش هم بود و از روز اول به زور فامیل زن‌ش شده بود، اول اتاق خواب را جدا کرد، بعد خورد و خوراک را، سر یک سال هم تقاضای طلاق کرد. طبق قانون بچه‌ها باید پیش مادر می‌ماندند. پسرک که حالا نوجوان بلندبالایی بود و فارسی را با لهجه‌ی وینی حرف می‌زد تنهای‌ش نگذاشت. هر هفته سهمیه‌ی قدم زدن و شطرنج و روزنامه و کتاب‌خوانی با پدر داشت.
دخترک می‌گفت که دوست‌ش دارد اما از دست‌های لرزان و لکنت زبان و سیگاری که هرگز خاموش نمی‌شود وحشت داشت.
احوالش را می‌پرسیدم. قرار بود از هم بی‌خبر نمانیم. قبل از این که بروم افغانستان، زنگ زدم برای خداحافظی. گفت می‌خواهد برود کوه، شاید شفا بگیرد. تشویق‌ش کردم. صدای خنده‌اش از پشت تلفن هم مثل زهرمار تلخ بود.
یک روز که در مقر سازمان ملل در کندوز، تند و تند ای‌میل‌هایم را می‌خواندم، خبر مرگ‌ش را گرفتم. همه‌ی قرص‌هایش را یک جا خورده و خواب به خواب رفته بود.
به پسرش نوشته بود که کوه خالی‌ست مثل دل و دنیای من.
همین.

2010-06-07T14:40:00.001+02:00

سیستم کامنت‌گذاری وبلاگ من دوباره به کار افتاده است.

2010-06-06T13:19:00.000+02:00

خواب
یکم

بس که همه جا را سابیده‌ام، سرانگشت‌هایم و زیر ناخن‌هایم می‌سوزد. دراز می‌کشم روی تخت. چشم‌هایم را می‌بندم. سردردهایم بازگشته‌اند و کابوس‌هایم.
خوابم می‌برد.
میان یک دشت پر از گل‌های قاصدک راه می‌روم. جوانم و موهایم بلندند. همه‌ی درخت‌ها دار مرادند و همه‌ی دخیل‌ها سبز. تریشه‌ی هر پیراهنی که به شاخه‌ای گره خورده، کهنه یا نو،‌ توفیر نمی‌کند. سبز است.
باد هوهو می‌کشد در گوش‌هایم اما حتی یک برگ هم نمی‌جنبد. گل‌های قاصدک را توفان برده. از شاخه‌هاشان پیداست که قاصدک بوده‌اند. چند مرد از دور میان دشت راه می‌روند. بی‌صورت. سرها زیر. میان جان هر قاصدکی یک سوزن فرو می‌کنند. سوزن فرفره. باد در گوش من هوهو می‌کند.
حتی یک برگ هم نمی‌جنبد.
مردها مثل مردهای جوانی من سرشان را زیر‌ انداخته‌اند،. سوزن به دست، قدم آهسته می‌روند. خیال کن، میدان مشق. لباس‌های‌شان خاکستری و قهوه‌ای تیره و لجنی‌ست. بی صورت.
من هنوز زیر دار مرادم. شندره‌پندره شال سبزی بر شانه. گوش‌هایم را سفت می‌گیرم، که داد بزنم.
هیچ صدایی از حلقم در نمی‌آید. دنبال مردها می‌دوم. دور می‌شوند. به‌دو. سینه‌خیز. مثل میدان جنگ.
رو به سیم‌های خاردار جایی که شکل آن تپه‌ی شمال تهران است. به روزگار جوانی من.
داد می‌کشم. بی صدا. زار می‌زنم. بی اشک.
دولا می‌شوم سوزن از جان قاصدک‌ بکشم. سوزن به دستم می‌رود.
خون فواره می‌زند.
از جا می‌پرم. سپهر نگران به بالین‌ام ایستاده‌ است.
بغلش می‌کنم و یادم می‌آید که دیگر جوان نیستم.

2010-06-05T20:06:00.000+02:00

آخر بازی

خدا کر است
و من لال
می‌رویم قایم
که نه
گم شویم.
شما
چشم بگذارید.

2010-06-01T09:08:00.000+02:00

أمن يجيب المضطر اذا دعاه ويكشف السوء

خدا را
تهدید کرده‌اند.
نگران است
و در‌به‌در
دنبال
دعای مجرب می‌گردد.
برای شب‌های انفرادی

2010-05-16T07:43:00.000+02:00

روزانه

صبح‌بخیر
قرص‌هایت را
فراموش نکنی
و چند متر طناب
و دست‌های لرزان
و سیل خبرهای بد
که سیل خبر خوب‌ش است
و زمین
که کاش می‌لرزید فقط
که زمین‌لرزه
چه لرزش خوبی‌ بود
آن روزها
که مرگ
را با قرص‌های روزانه
و بغض
فرو نمی‌دادیم.
روزانه
قرص‌ و مرگ و یادگار
و یاد من و تو
ای داد
فراموش
در این بی‌داد.

2010-05-10T15:49:00.000+02:00

ت مثل تف

تندیس‌ها بر خاک
تن‌ها بر دار
تیره و تنها
مانده‌است تهران تب‌دار.

2010-05-09T14:22:00.000+02:00

سر دار

مجسمه از سکو
پایین می‌کشند
تا هر سکو
به چوبه‌ی دار
منتهی شود.
مجسمه می‌خواهد
چه کند
شهری که
جوانان‌ش
بر چوبه‌ی دار
ایستاده
می‌میرند.

2010-04-22T06:41:00.000+02:00

اردی‌بهشت خوش، شب شعر و شراب خوش
اما نه بی تو، کز همگان خوش‌تر منی

امروز دوم اردی‌بهشت است. تولد پدرم.
همین.

2010-03-19T16:59:00.004+01:00

سین بی سین

خدا
برای یک سین
تهران را
زیرپا گذاشته است.
خودش می‌گفت
نشانی داده بودند
شهرک آپادانا
رفتم نبود.
گم شدم.
دست آخر
یکی گفت
گور پدر احمد،
اما طاقه شال روی سنگ قبر
سفره‌بشو نیست.
قسم‌ش دادم
گفتم
به این شب عزیز
هفت سین نمی‌چینیم
مادرش،
نه توی شعرها
وسط خیابان
روز روشن
سهراب گم کرده است.
خدا
برای یک سین
سرسام گرفته است
می‌خواهد
شب که شد
از خوشه‌ی *پروین
ستاره به امانت بگیرد
تا سر سال.
برای من هم سیگار آورده است
تا ساکت باشم
و به هر که پرسید
بگویم
خدا بزرگ است.

*پروین فهیمی مادر شهید سهراب اعرابی

2010-01-05T07:23:00.001+01:00

مشترک گرامی
ششم

مشترک موردنظر
خط را فروخته است.
تو را هم.
گوشی را بگذار و
برو.

2009-12-29T00:08:00.001+01:00

هل من ناصر ینصرنی؟

حسین
از انقلاب
بازگشته بود
خسته و خونین.
دست خالی
خیلی مانده به
آزادی
به یزید هم
آب داده بود.
حسین
از صحرای محشر
برگشته بود
و
چشم در چشم
خدا
فریاد می‏زد:
هفتاد و دو تن
نیستند دیگر.
دفتر حساب‏ات
آتش گرفت امروز.
بشمار لعنتی.
بشمار.‎

2009-12-28T02:07:00.003+01:00

من و تو

تو بی مزار
و
من آواره.
کجا؟
کجا شمعی بیافروزم؟

2009-12-27T13:27:00.003+01:00

یزید
از ولی‏عصر
تا کالج
سینه نمی‏زد.
زار می‏زد.

2009-12-26T11:17:00.002+01:00

خدا
علم ‏می‏کشد
از بیت‏لحم تا بم
و کتل می‏برد
از کهریزک تا کربلا.
عاشورا
کدام‏ست؟
خود خدا
هم
بر این قیامت
می‏گرید.

2009-12-24T07:26:00.000+01:00

مریم پابه‏ماه
حسین سر به بیابان
پیرمرد دق‏مرگ
و خدا
بزرگ است.

2009-12-18T11:02:00.002+01:00

محرمانه*
خدا می‏گوید:
با حسین هم
حرف‏هایم را زدم
حجت تمام
گفتم
تاسوعا و عاشورا
که خرداد و تیر بود
داغ و سوخته
یک کاری بکن مرد
امسال
دهه را که رد کردیم
بنشینیم
دور هم
یک بار هم که شده
یک دل سیر بخندیم
گفتم
حیف است ما
هر سال
زیر علم
جان بکنیم
و تو
هر سال
حسرت به دل
بمیری.

به ضم میم و فتح ح و ر، شاید هم به فتح میم و سکون ح. هر جور عشق‏تان کشید بخوانید*

2009-12-15T10:21:00.000+01:00

برای مینوش

روزها
خالی از
شنبه و عددند
جمعه هم
جان می‏کند
وقتی تو
نیستی.

2009-12-14T07:13:00.002+01:00

من و خدا
دیشب خندیدیم
به پاره‏گی
عکسی
که روزی در ماه بود
و گریستیم
به پاره‏گی
قرص ماه
در هزار برکه
به اصابت سنگی.

2009-12-12T01:47:00.004+01:00

پیامبران
به معراج
رفته‏اند
گوسپندان
به چرا.
من و خدا
بیداریم.

2009-12-11T01:59:00.002+01:00

خدا
با مقربین
ورق بازی می‏کند.
این روزها
عزراییل
دائم
حاکم است.

2009-12-06T06:34:00.000+01:00

خدا
تقویم میلادی را
گذاشته کنار.
سال‏نمای خورشیدی دارد
آن هم از نوع دیواری.
زیر شانزده آذر را هم
خط کشیده است.

2009-12-04T23:23:00.002+01:00

و خدا شنوا و داناست...

خدا می‏گوید
دارد کر می‏شود
صدای ناله‏ها بلند است
و او
نصف بیشتر هفته
از شب جمعه
تا یک‏شنبه شب
گوش‏هایش را می‏گیرد.
خدا می‏گوید
همه صدای‏اش می‏زنند
زبان‏شان حالی‏‏اش نمی‏شود
و باقی هفته هم
گوش‏هایش گزگز می‏کنند.

2009-12-03T00:03:00.000+01:00

خدا می‏گوید
شیطان را
فرستاده‏ام هواخوری.
این دستگاه
دستگاه ما را هم
می‏‏گرداند.

2009-12-02T00:36:00.002+01:00

خدا و من

هر دو کم‏خوابیم.

شب‏ها

او پیامبران را می‏شمرد

من گوسپندان را.

2009-11-26T02:15:00.000+01:00

خدا هدایت نمی‏کند کسی را که...

پیش خودمان بماند
راضی‏اش کردم
خدا را می‏گویم
گفته فقط تا پیش از محرم
ساقی_ شخصی دارد
سر_ سبلان
گفته ماست و خیار
با کشمش, کم نعنا
استکان
سفره
بعد غروب
قبل سحر.
درضمن سیگار هم قدغن
حالا مثلآ رفته بخوابد
ذکر می‏گوید
ناله می‏کند
نفس می‏زند.

2009-11-24T05:53:00.002+01:00

خدا ودکا نمی‏خورد
و من سیگارم را ترک کرده‏ام
نشسته‏ایم دور میز خالی
زل زده‏ایم به چشمان هم.

2009-11-22T04:08:00.003+01:00

خدا بخشنده و مهربان است...

خدا وامانده است
می‏گوید
رای من یکی که پیدا نمی‏شود
پس هم نمی‏دهند
قبض و رسید می‏خواهند
که من ندارم
جوهر روی انگشت‏ام هم
همان روزهای اول پاک شد
خدا کف کرده است
می‏خواهد سه چهار روزی
در دنیا را ببندد
برود یک وری هوایی بخورد
می‏گوید
جنگل ابر* سوخته
بختگان* هم خشک بود اگر نه
سطل سطل آب می‏آوردم تا سمنان
حالا یک کیسه تخم چمن دارم
باید بکارم
خدا کم آورده است
می‏گوید
رکورد اعدام آدم و درخت و غرور را
شکسته‏اند
حالا اخبار به چه کارم می‏آید
وقتی به من هم دروغ می‏گویند
خدا خسته است
ناجور
و می‏گوید
می‏رود یک جایی مجاور می‏شود
اما پیامبرانش رو نشان نمی‏دهند
و رفته‏اند پی یارگیری
خدا
ترس برش داشته است
و
دیگر هیچ نمی‏گوید.

جنگل ابر در شمال شرقی شاهرود, استان سمنان*
دریاچه‏ی بختگان در استان فارس**

2009-11-20T09:42:00.005+01:00

مشترک گرامی
پنجم

امروز جمعه است
و مشترک موردنظر
هنوز حالی‏ش نشده است
که دستگاه
خاموش نیست
دستگاه فاسد است
و این تو نیستی
که در دست‏رس نیست
نفس نمی‏کشد
این شهر
بس که خاموش است.
امروز جمعه است
و مشترک گرامی
بالاخره یک روزی
شنبه یا پنج‏شنبه
حالی این دستگاه می‏کند
که شبکه پر از دست‏هایی‏ست
در دست‏رس
دست‏هایی که دستگاه موردنظر
را نمی خواهند.
امروز جمعه است
و شبکه دارد
عمر دستگاه را شماره می‏کند.

2009-11-18T09:00:00.003+01:00

خدای بی‏نیاز... نزاییده و زاده نشده است...

خدا معذب است
به روی خودش نمی‏آورد
اما وقت حرف زدن
لکنت می‏گیرد
و هی دست‏هایش را در هوا تکان می‏دهد
پنهانی زندگی‏اش را می‏کرده
همه‏ی این سال‏ها
حالا پایش را کشیده‏اند وسط
میان این همه نامردی
به قول خودش
برای همین هی پاهایش را نشان می‏دهد
و می‏نالد
رفته بوده خاوران* مادرمٌرده
خوف کرده است
دل دیدن کهریزک را ندارد
می‏گوید اسم یادگار امام** هم که می‏آید
رعشه می‏افتد به جانم
این‏ها را می‏گوید و
سر می‏کشد طرف پنجره
چشم انتظاری بد دردی‏ست
ناله می‏کند
فرستادم‏شان آن ور آب
اقلآ چندتاشان جوان‏مرگ نشوند
دنیا به من که وصال نداد
شاید آخرت‏ام را نجات بدهم
این را می‏گوید
پا می‏شود
خط می‏کشد روی تقویم
سال‏نمای آخرالزمان
چاپ تهران
هشتاد و هشت شمسی

* اشاره به گورستان خاوران, مزار کشته‏شدگان فاجعه‏ی ملی قتل عام زندانیان سیاسی سال شصت و هفت
**بزرگ‏راهی درغرب تهران

2009-11-17T09:08:00.001+01:00

و نیست جز او خدایی...

خدا تشکر کرد
از ابراز هم‏دردی شما
و قول داد
جای زخم‏ها که خوب شد
توی راه بهشت زهرا
یک وی بزرگ
بکشد روی ابرها
و بگوید
عزرائیل روزهای مرخصی
به جای بطالت
ماسک رایگان پخش کند
و اسرافیل
به جای آن صور بدصدا
ام پی تری رایت کند
همراه شو عزیز
تنها نمان به درد
و جبرئیل
سرش به مریم گرم نباشد
راه بیافتد
ببیند توی این خراب شده
چند نفر به صلیب کشیده شده‏اند
نیمه‏جان.
خدا تشکر کرد
گفت می‏خواسته زنگ بزند
اما طرف‏های او از بعد انتخابات
موبایل آنتن نمی‏دهد.
بچه‏ها که گم و‏گور شدند
بی‏میل و ای‏میل شده است
نه غذا می‏خورد
نه وبلاگ می‏خواند.
خدا تشکر کرد
معذب بود
می‏گفت
از آه_ مردم سخت می‏ترسد.

2009-11-16T01:16:00.003+01:00

بگو خدا یکی‏ست...

خدا نیست
رفته است پزشکی قانونی
جنازه شناسایی کند
تازه دیشب هم تا صبح
امن یجیب خوانده است
پشت در زندان
دست آخر هم نوه‏اش را دار زده‏اند
خدا نیست
تمام هفته
به قاضی التماس کرده است
گفته‏اند دختر حوا
ممنوع‏الملاقات تا اطلاع ثانوی
و خدا
این همه کلمه‏ی عربی را پشت سرهم
نمی‏فهمد
و هی وان یکاد می‏خواند
فوت می‏کند به همه
و گیج می‏زند لابلای مردم
توی صف نان و گوشت و شیر
خدا نیست
خسته افتاده‏ست گوشه‏ی خانه
خیره به پاهای ورم کرده‏اش
و هی فکر می‏کند
چرا از نسیم امروز
چشم و گلوی‏اش می‏سوزد
و چرا پسر آدم دوباره
دیر کرده است
مگر چه قدر راه است از دانشگاه
خدا نیست
سرش را کرده است زیر رواندازی کهنه
و به حال خودش
و دنیا
و خدایش
می‏گرید.

2009-10-31T09:58:00.002+01:00

مشترک گرامی
چهارم

تو که در دست‏رس نیستی
کاش
این خط‏ها
مرا می‏رساندند
به آن دست‏ها
که دست‏رسی
به هیچ خطی ندارند.
همان دست‏ها
که همراه این خط‏ها
نه
اما با خط‏های‏شان
همراه بودند
به روزگاری دور.
تو که در دست‏رس نیستی
کاش این خط
مرا می‏رساند
به خطی
که نوشته بود کسی
به روزگاری دور.

2009-10-28T09:09:00.001+01:00

2009-10-25T12:35:00.003+01:00

اندر باب ساعت زمستانی و اختلاف ساعت

صنعت که می‏کنند هم دودش به چشم عوام‏الناس می‏رود. سر سیاه زمستان جگرمان را خون کرده‏اند با این بگیر و بکش وقت و ساعت‏شان. محزون بودیم, دل‏مان را هم ریش کردند. حضرت باری‏تعالی که تعزیه‏گردان روزگار ما شده, حالااین‏ها هم هی انگشت به ماتحت دنیایش می‏چرخانند تا بزند کن‏فیکون‏مان کند و خلاص. الغرض, مقرری ما از علم فرنگستان همین است که شب سیاه هجران‏مان درازتر می‏شود و لاغیر.

2009-10-23T01:05:00.001+02:00

مشترک گرامی
سوم

تنها اشتراک
میان
من و آن زن
همین است
که تو
مشترک گرامی
با ما
حرف نمی‏زنی.
حرف نمی‏زنی
و در دست‏رس نیستی
و من و آن زن
به هم گوش می‏دهیم.
بارها. ساعت‏ها. روزها.
من به صدای سرد او
او به سکوت درد من.

2009-10-22T23:52:00.003+02:00

...

دست‏هایت را
از روی گونه‏هایم برندار
تا همه چیز سر جای‏اش بماند.
دست‏هایت را
اگر برداری
هم اشک‏ها پایین می‏لغزند
هم گوشه‏ی لب‏ها پایین می‏افتد
آن وقت
نه از لبخند چیزی می‏ماند
نه از برق چشم‏ها.

2009-10-20T00:16:00.001+02:00

تمنا

دنیا را اصلآ
وطن هم نه
این شهر و ولایت
هم
بماند
همین طور دل‏مرده و ساکت
بیا
بیا فقط
بیا فقط کاری بکنیم
شاخه‏های جوان
به دار مرگ
برگ‏های جوان
به خاک مرگ
کشیده
افتاده
نشوند.
قول می‏دهم
همان وقت
جهان جای بهتری
شود.

2009-10-19T00:46:00.000+02:00

...

دور نرو
بیا کنار دلم
من غیر از این‏ها که می‏نویسم
نوازش هم بلدم.

2009-10-18T00:20:00.002+02:00

...

صلح
باید جایی باشد
همین نزدیکی‏‏ها,
در نگاه تو
که چشمانی داری
به رنگ زیتون نارس.

2009-10-17T07:46:00.002+02:00

مشترک گرامی
دوم

در دست‏رس نیست
دست‏هایت
و دست من نمی‏رسد
به رسیدن
به دست‏هایت.
در دست‏رس نیستی
و دست‏هایم
نمی‏رسد
به آن سوی سیم
که برسد
دستم به دست‏هایت.
در دست‏رس نیست
هیچ دستی
این روزها
و من
نمی‏رسم
به هیچ دوردستی.

2009-10-16T13:30:00.003+02:00

مشترک گرامی
اول

گوشی را برمی‏داری و بی‏هوا
می‏گویی
الو
و نمی‏دانی
الو می‏گیرد
جانم
نفسم
عمرم
با جرقه‏ی صدایت

2009-10-15T04:00:00.003+02:00

مه‏تاب

نقل کرده بودند خانم والده‏تان فرمایش کرده‏اند این چه گل‏عذاری‏ست که رنگ به رخسار ندارد؟ خانم‏جان‏شان پیش پای شما ناغافل دو تا نشگون از لپ خانوم کوچیک گرفتند, کم مانده بود پس بیافتد طفلک. بعدش صدای شما توی سرسرا پیچید که فرمودید قندک کال‏مان رسیده انگار, تبارک‏الله.

2009-10-13T12:57:00.004+02:00

مرگ

ده سال شد و من هنوز باور نمی‏کنم.
سخت تلخ است بی‏پدری.
سخت.

2009-10-12T10:05:00.002+02:00

الف مثل اعدام

اعدام بد است. این را پانزده سال آزگار است مشق می‏کنم. دوست و دشمن بوده است که سر این مشق از خود رانده‏ام. بماند. اما اعدام بد است. اعدام بد است و هیچ کس جای دیگری نیست. نه شما جای خانواده‏ی مقتول و نه ما جای خانواده‏ی قاتل. هیچ کس جای کس دیگری نیست. اما اعدام بد است و هر کس به جای خویش است. برای همین, هرکس در جای خویش می‏تواند به شکلی جلوی خشونت, نهادینه شدن و رواج و تبلیغ خشونت را بگیرد. هر کس. من و شما هم, که جای هیچ کس دیگری نیستیم باید نترسیم و نترسانیم. با دل‏سوزی به حال رفته‏گان و مانده‏گان از یک سو و خشم و نفرین بر آن سوی دیگر, کاری از پیش نمی‏رود. می‏مانیم همین جا که هستیم. درست است که جای هیچ کس نیستیم, اما این جا, که اعدام هر روزه و روزمره شده است, جای خوبی نیست. باید کاری کرد.
اعدام قتل قانونی‏ست.
اعدام بد است.
هر که هستید, هر جا که هستید, بر هر که و هر چه به کودکان جهان مشق مرگ می‏ آموزد خط بکشید.

2009-10-09T23:48:00.003+02:00

قیامت قامت

خانوم‏جان‏شان فرمایش کرده بودند پیش از نمازظهر سر بزنند به مطبخ, در دیگ چلو را بردارند, بخار برنج بخورد به صورت قرص ماه‏شان. فرموده بودند هم دیرتر خط میان دو ابروی‏شان می‏افتد هم شما دوبه‏شک می‏مانید از این همه حٌجب که به قد قامت الصلاة هم که می‏ایستد, رنگ به رنگ می‏شود.

2009-10-09T00:27:00.007+02:00

زن مهاجر و من

من یک سال و نیم است که دوباره ازدواج کرده‏ام. یک خانواده‏ی چهارنفره شده‏ایم. من در اقلیت‏ام. زن و اصفهانی. روزگارمان خوشی و ناخوشی دارد. مثل همه به گمانم. وین هم می آیم. هر سه چهارماه یک بار. راستش را بخواهید دلم هم تنگ می‏شود. گاهی خیلی زیاد. برای رفقایم, برای مه بامدادی و برای قهوه و نان جو. بعضی چیزها نیست و نبودشان خیلی توی ذوق می‏زند. نظم و آرامش, یا احترام به حقوق فردی و اجتماعي. اگر بخواهم از آلوده‏گی محیط زیست و نقض حقوق بشر و مخلفات بگویم, ‏می‏شود مثنوی هفتاد من وبلاگ. بماند.
این مهاجرت دوباره, تکلیف مرا با خیلی چیزها و خیلی آدم‏ها روشن کرد. خوب بود. شاید اصلآ به جا بود. دنیایم صریح‏تر و صادق‏تر شد. انگار فرصتی پیدا کردم تا خودم, تجربه‏ی مهاجرت ناخواسته و مفاهیمی مثل غربت, فراق‏زده‏‏گی و میهن را برای خودم بازنگری کنم.
حالا همه‏ی این‏ها را گفتم که برسم به این جا. به آدمی که جلوی آینه ایستاده است. شب‏های دیر و صبح‏های زود. آدمی که من‏ام. با کوله‏بار بیست ساله‏ی مهاجرت. کوله‏باری که انگار هرگز زمین نگذاشته‏ام. ساده بگویم, من دغدغه‏هایم را با خودم می‏برم و می‏آورم. شادی‏ها و اندوه‏هایم را هم. به گمانم آموخته‏ام که بی‏تفاوت نباشم , نمانم. بلدم کار بکنم. باید کار بکنم. دیگر آن قدر جوان نیستم که به نجات جهان بیاندیشم اما هنوز عاشق تقسیم لبخندم و حذف درد. هنوز از گربه‏ها بیزارم و از خاک گربه‏ نشان دل‏گیر اما آموخته‏ام که جهان بزرگ است. عظیم است و من باید آن را تاب بیاورم. تاب بیاورم اما برای دیگر‏گونه‏گی‏اش, زیباتر, دوستانه‏تر و عادلانه‏تر شدن‏اش بکوشم. برای همین است که دیگر محفل و طایفه را برنمی‏تابم. یارکشی را نمی‏پسندم. خریدار حرف مفت و کتاب مفت و فیلم مفت و کافه‏نشینی مفت و روشن‏فکری مفت نیستم. هر چه آموخته‏ ام را صاف و روشن بیان می‏کنم. دوست داشتنی‏ترست. می‏خواهد فارسی باشد با لهجه‏ی اصفهانی یا آلمانی با لهجه‏ی اتریشی. از این درآمیختگی‏های دوزاری‏ من‏‏درآوردی پرهیز می‏کنم. همه‏ی این تب قیف و قیاف و فان و فن و لاس گروهی و لیس مصلحتی. بس که باسمه‏ای می‏نمایند در روزگاری که مردم ‏کف خیابان, وسط خون و گلوله, شعر فی‏البداهه را فریاد می‏ زنند. فضیلت نیست, همان کوله‏بار حکم می‏‏کند. دست‏بند سبز هم یادآوری. اصلن گذاشته‏ام تا نسیم و باد و توفان بر من بوزد. تا فراموش نکنم دنیا را دارد باد و آب و آتش می‏برد. مبادا که مرا فراموشی. برای همین حالا, زن میان‏سالی که منم هی نمی‏خوابد و هی راه می‏رود که مبادا آخر دنیا را نبیند .

2009-09-30T01:11:00.001+02:00

...

پاییز خواهر مرگ است. هزار بار هم که باران بزند به این برگ‌های رنگ‌رنگ, دست آخر سوز عصرهایش بوی کافور می‌آورد و ناله‌ی الرحمن.

2009-09-28T16:09:00.003+02:00

به فرجام کلیایی

یعنی همه‌ی چاقوها را
برای زخم‌زدن
نساخته‌اند.
بعضی را
ساخته‌اند
خوش‌دس
ضامن‌مغزی
دسه‌صدفی
نیش‌تر
بزنی به زخم.
تا درد وانهد
دوست را.

2009-09-27T12:11:00.001+02:00

...

هزار بار گفتم هر که می‌آید که برود, در را پشت سرش ببندد. دوباره باد پاییز خانه‌خراب‌ام کرده است.

2009-09-26T22:45:00.003+02:00

...

روزگارمان روز مباداست
آسایش‌مان به قیامت
...
قد‌قامت درد.

2009-09-26T12:50:00.002+02:00

...

پاییز که می‌رسد, یک چیزی میان جناق سینه‌ام می‌سوزد. رد بعضی زخم‌ها روی پوست, دیدنی‌ نیست, فقط جای زخم تا آخر عمر زق‌زق می‌کند.

2009-09-24T02:45:00.002+02:00

سبز

پنجم

نه اول مهر
لازم شد
نه دفتر حساب
همین تابستان بس بود
تا یاد بگیرم
بشمارم
تا خود خیلی.

2009-09-23T01:05:00.003+02:00

سبز

برای ندا آقاسلطان

کاش راه
این همه دور نبود.
یا من
سرم این همه درد نمی‌کرد.
دست می‌کشیدم پشت برگ‌های عشقه,
یک نفس می‌دویدم تا کنار تو
دست می‌کشیدم سرت,
تا جوانه بزنی.

2009-09-21T13:32:00.003+02:00

سبز

یکم

هر کسی,
هر چیزی,
در این بهار
سبز شده باشد
خزان نمی‌کند.
من می‌دانم.

سبز

دوم

نمی‌ترسند.
نه شلمچه دیده‌اند
نه خٌرم‌شهر
فقط می‌خواهند عمیق‌
عمیـــــــق‌تر
نفس بکشند.
تا نوک کوه دمـــــــاوند.

سبز

سوم

مس طلا نمی‌شود
کیمیاگر پیر.
جنازه سبز می‌شود
روی دست‌های خالی.
پاییز سبز می‌شود
کیمیای سعادت.

2009-09-21T12:48:00.001+02:00

جراحت
انسیه اکبری

زخم
زندگی‌ات
منم...

همه به زخم‌های‌شان
دستمال می‌بندند
تو اما
به زخمت
دل
بسته‌ای...

خوب این یک تست بود به کسر ت, اگر صدا رسیده که خبر کنید.

2009-02-17T11:35:00.004+01:00

برای مینوش

هجوم

پیاده‏رو برفی
پیاده‏رو آفتابی
آدم‏ها شتابان
آدم‏ها سرگردان
شهر
شهر اما خالی‏ست
وقتی تو نباشی.

2008-12-23T13:35:00.009+01:00

شب‏نشینی در جهنم*

به روزگاری که جوان بودم، شبی در محفلي در اصفهان، رندی از اهالی مرکز، تو بخوان تهران، جمله‏ی قصاری گفت در باب شهر و همشهری‏های من. گفت: اصفهان بهشت است به شرط آن که مردم‏اش در جهنم تکانده شوند. خوب یادم است چه برافروخته شدم، به رسم جواني، کم‏طاقت و نازک‏دل بودم. به خانه که برگشتم، حکایت را برای پدر بازگفتم، خندید و گفت:
پس این جهنم می‏باد خٌب جای باشه‏د بابا جونی‏یه.... همه‏ی‏مون دوری همیم اون وخ!
آن شب سخن پدر آرامم نکرد. خشم‏گین بودم از این که یکی همه را به یک چوب می‏راند.
گذشت. سال‏ها. سال‏ها و سال‏ها گذشت.
دیشب نشسته بودم و عکس‏هایی را که از مجلس ترحیم و هفتم آقای ارحام برایم فرستاده بودند نگاه میکردم. یاد آن شب دور افتادم و طعنه‏ی آن مرد تهرانی.
بعد یاد پدر و نشستم به فکر کردن.
جهنمی را به تصور آوردم که صدای جلال تاج اصفهانی و نی حسن کسایی زیر آسمان‏اش می‏پیچد. آقای میرعلایی در کوچه‏هایش قدم می‏زند و هوشنگ گلشیری سر گذرش قصه می‏خواند. دورتر که بروی ناهید دایی جواد می‏خواند به وقت غروب، دورترکش زخمه‏ی جلیل شهناز صدای تار را جان می‏بخشد. جهنمی که سیاوش کسرایی روزها و کیوان قدرخواه شبها شاعر شهرند. تازه این همه را در کوچه و خیابانش میبینم. شب که بشود، پدر دست دخترکش را می‏گیرد تا بروند دوتایی نمایش آقای ارحام را تماشا کنند و آن قدر به قهقهه بخندند که چشمان خاکستری پدر به اشک بنشیند.
پدر راست می‏گفت. چه خوب است که مردم اصفهان در جهنم تکانده شوند.
با بودن چنین جهنمی مردن هم خوب است.

*نام نوشته را از فیلمی به همین اسم با بازی رضا ارحام‏صدر و کارگردانی موشق سروری وام گرفته‏ام.

2008-12-05T02:52:00.003+01:00

دستور زبان

آن چه صرف می‏کنند, فعل است. آن چه می‏کنند, خیلی هم می‏کنند, خوب هم می‏کنند, اگر صرف کند, دوستی‏ست.

2008-11-25T20:16:00.002+01:00

خبر

عرض شود که بعضی‏ها می‏دانند، بعضی‏ها نه. خوب حالا ما چون اهل برابری هستیم خیر سرمان، همه بدانند، من گاهی این جا هم می‏نویسم. بی اسم و رسم البته. اسم و رسم من، از شکل نوشتن‏ام پیداست. نامه است، برای هم، برای همه. سهتایی می‏نویسیم.
همین.

2008-11-15T11:38:00.007+01:00

بنویس را ننویس!

خوب سر من را گول مالیده‏اید شما دوتا. اصلآ هیچ خبری ازتان نیست.
مگر قرار نبود نامه‏نگاری باشد، پرسش و پاسخ، گفتوشنود یا چه می‏دانم چه. راستش را بخواهید خود خودم هم نفهمیدم چه شد که یک جای کار لنگ شد. کار نوشتن را می‏گویم. همه چیز سرجایش بود الا یک چیز بی‏نام در آن میانه که نبود. شاید همان نبودن بود که یک جای کار بودن را لنگ می‏کرد.
خود خودم هم نفهمیدم.
راستش همیشه همین طور است. آدمی‏زاد فکر میکند فلان کار پیشانی‏نوشت‏اش است، حالا تو بخوان کار من یکی بوده نوشتن، بعد می‏بیند نه بابا این خبرها هم نیست. هی می‏نشیني، نه این که خون جگر بخوری برای نوشتن، خون جگرها را خورده‏اي، حالا خونین‏جگر می‏نویسی و بعد ناغافل، یا به قول تهرانی‏ها یک‏کاره، یکی از راه می‏رسد و شروع می‏کند از روی دستت نوشتن. حالا آن هم نه یک جوری که نفهمی. نه به جان عزیزت، یک جوری که سواد اکابر و هوش متوسط غیرشریفی غیرمهندسی شهرستانی ما هم به آن می‏رسد.
بعد خوب تو چیزی نمی‏گویي، گیرم که حرص هم بخوری یا یکی دوبار، یک گوشه و کناری غری بزنی. بعد هم بگذاری و بگذری. بعدتر میبینی همان که نصف نوشته‏هایش را از روی نوشته‏های تو رونویسی کرده است میشود مراد یک کرور مرید. میشود نمی‏دانم کی‏یک دوران. دلم نمی‏آید اسم آن‏هایی را ببرم که این‏ها گمان می‏برند نوع پست‏مدرن آن‏ها هستند. نوع معاصرترشان. نوع مدرن‏ترشان. نوع چهمی‏دانم هنجارشکن‏ترشان.
نوع ترشان و ترش‏شان.
راست راستش را که بخواهی خود خودم یک روز دیدم مردم، به فتح میم و به ضم دال، روزانهروزش آسه برو آسه بیای یه نموره محجوب عفیف‏اند اما، صدای اتصال مودم به شبکه (تازگی‏ها هم سیم ای‏دی‏اس‏ال) تبدیل‏شان می‏کند به شورانگیز طباطبایی*.
به گمانم همان وقت، روز و شب‏اش را یادم نیست، اما فکر کردم عجب ساز ناسازی کوک کرده‏ایم. یک جای کار بدجوری می‏لنگد.
همین جوری بود انگار که دیگر ننوشتم.
گرفتی چی شد؟ اما خوب شما دو تا هم عجالتآ بدجوری سر من را گول مالیده‏اید.

* سرکار خانم شورانگیز طباطبایی هنرپیشه‏ی معروف فیلم‏فارسی پیش از انقلاب است. او در فیلم‏هایی مثل اوساکریم نوکرتیم, دکتر و رقاصه, کنیز و آقامهدی پاشنه‏طلا بازی کرده است. خانم طباطبایی یک وقتی همسر محمد صالح‏علا بود, حالایش را نمی‏دانم.

2008-11-13T22:28:00.005+01:00

پیش‏نوشت:
این‏ها چندتا نوشته هستند که جای دیگری بودند. هنوز هم البته هستند. جای خوبی بود.البته هنوز هم هست. اشکالش این است که در آن جای خوب قرار بود سه نفر بنویسند. دو نفر نوشتند. بیشتر یک نفر نوشت که من بودم. دست آخر من ماندم و نوشته‏های من. دوست نداشتم.
مثل این بود که با خودم حرف بزنم. یا مثلآ مثل پیغام گذاشتن روی پیام‏گیر تلفن. لجم را در می‏آورد. یاد سردردهای جهنمی‏ام می افتم و صدای خودم که در سرم می‏پیچید.
من از سردرد و پیام‏گیر تلفن و با خودم تنهایی حرف‏زدن لجم می‏گیرد.
همین.

خط

خط‏ها را دوست ندارم. گفته باشم همین اول ماجرا. دوست‏داشتنی هم نیستند راستش را بخواهی. اما این که هستم را دوست دارم، خیلی نه ولی بد نیست. یعنی راستش را بخواهی جان کنده‏ام که این بشود. جانسخت بوده‏ام. فارسی‏اش میشود سگجان. سگ عزیز نه، نه مثل آن سگ‏ها که باید در عکس‏های اورکات بغلش کرد و بیبی و هانی و مای گرل و مای سان و این حرفها خطابش کرد. سگ از همانها که در خاطرات کودکیات، کودکیام فراوان است. که توسری و تیپا میخورد، صدایش در نمیآمد. یعنی همیشه در نمیآمد. اما پارس هم میکرد. گاز هم میگرفت. آن سگها را میگویم.
چریک نبودهام. یعنی خودم فکر میکنم که نبودهام. گیلک خوشچشمات میگوید بودهام. هستم.
نمیدانم.
این که هستم سخت است. هم خودش، هم بودنش. سخت به این رسیده است.
شبها تا صبح به هزار و یک چیز فکر کرده و همه را به فارسی برای خودش تکرار کرده است. بدون لهجه. بدون کلمات فرنگی.
هر صبح که نه، اما خیلی از صبحها، خط دیگری صورتش را خط انداخته است.
خطها را دوست ندارم. اما این که هستم، هر چند خطخطي، بد نیست.

2008-11-13T22:19:00.003+01:00

ترس

جوان‌تر که بودم، گمان می‌بردم باید از کسی که نمی‌خواند ترسید. کسی که کتاب نمی‌خواند یعنی. حالا دیگر جوان نیستم. خود میان‌سالی نه، اما دنیای مجازی فارسی‌زبان، یا بهتر بگویم وبلاگستان فارسی، به من آموخت که چیز ترسناک‌تری وجود دارد. باید از آن‌هایی ترسید که خوانده‌اند و می‌خوانند اما واقعیت جهان پیرامون نه به تخم‌شان است و نه به تخمک‌شان. از آن‌ها باید ترسید. سخت ترسید.

مثل سگ ترسید.

2008-09-26T23:54:00.002+02:00

هزار و یک کار دارم اما فکر کردم باید بیایم و این جا، درست همین جا، چیزکی بنویسم. این جا را دوست ندارم. یعنی مثل سابق دوست ندارم.
به هزار و یک دلیل. حالا بماند.
آمدم بنویسم که دارم میروم. همین فردا. برای همیشه. هجده سال و اندی گذشت. نه خانهام شد، نه وطن و نه هیچ کوفت دیگری.
دلم برای دوستانم، برای مه بامدادی ،قهوه وینی و نان سیاه تنگ میشود.شاید برای هزار و یک چیز دیگر هم. حالا بماند.
دارم میروم. همهی دوستانم بیش از من اشک ریختند. این از عجایب روزگار است.
دیگر سرم درد نمیکند. دست کم مثل سابق درد نمیکند. با این همه هنوز هم در را هم محکم به هم نمیزنم.
آمدم بنویسم که رفتن خوب است. قاصدک* میگفت آدمها میآیند که بروند. خوب من هم قاصدکام، هم آدم. این هم از عجایب روزگار است.
کسی، جایی, چشمبهراه من است. با لبخندی پرمهر، آغوشی گشوده و چشمانی به رنگ زیتون نارس.
همهی این راه آمده را برمیگردم تا پیش او بمانم.
فردا دوباره باد میآید.
همین.

2008-06-03T07:21:00.005+02:00

عشق

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می‌درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می‌آفرید

وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می‌کشید

وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می‌چشید

من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن، دنیا همان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی‌تر شد و عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

2008-04-08T22:16:00.007+02:00

تماس

صد چوق شیتیل تپل مارو ملا کردی که شماره تیلیف دسی طرف رو لو بدی، ندادی. گفتیم خٌب، خیالی نی. حالا اقلندش لوطی‌خورش کن و مٌقر بیا بینیم اون کفتر پلاکی که جلد کرده بودیم تو حیاط‌شون دم پاشوره بیاد پایین... واسه اون دون پاچید؟ آره دیگه همون وخ که گوشی موبایل دسش بود ا این مسجا می‌رفساد دیگه... هان؟ آره؟
الو...بنال...الو.
....
آنتن نمی‌ده بی‌مرام. آنتن نمی‌ده.
الوووووووو....

2008-03-19T22:13:00.007+01:00

سین هشتم

خانم‌آغا می‌گفت پارچه کٌدری ریش‌ریش شده، بس که لاله و گل‌دان دست‌دلبر و مردنگی و کاسه بشقاب و قاب‌قدح و چینی‌مرغی و بارفتن پس و پیش کرده و غبارشان را روفته است.
دست آخر خودتان سر انگشت مبارک کشیده‌اید روی تک‌تک‌شان مبادا خاک سال کهنه برشان‌ مانده‌باشد.خبر آورده‌اند آدم فرستاده بودید از شمیران برود تا پامنار بگردد و از زیر سنگ هم شده‌است نارنج بخرد بیاورد. سیب هم نوبری باغچه‌ی خان‌عمویتان است، می‌دانم. تصدق‌تان بگردم، نقل کرده‌اند که نهال درخت سیب را به نام شما کاشته بودند اول بهار. سرسلامتی‌تان، همان سالی که شب چله چاییده‌ و سینه‌پهلو کرده بودید. همین است که پوست سیب‌اش معاینه روی شماست، گل‌انداخته گونه‌ی گل‌اندامی.
سمنو را عیال فراش‌باشی مثل هر سال بار گذاشته است و خودتان قدم‌رنجه کرده هفت بار سر زده و سمنو را چشیده‌اید مبادا ته بگیرد و بوی سوختگی بدهد. سیر و سنجد و سرکه و سماق را از گوشه‌ی مطبخ سوا کرده‌اید که علیحده بماند برای شب عید. تخم‌مرغ‌ها را با پوست پیاز جوشانده‌اید رنگ گرفته‌اند انگار برگ گل. غیر سکه‌های طلای شازده و خانم والده‌تان، یک سکه نقره هم گویا از اشکاف درآورده‌اید برای تبرک. آینه که همان قاب نقره‌ی پشت سنگی‌ست که پشت به پشت، بخت سبز و پیشانی بلند به کرات دیده است، گرچه قرص ماه صورت شما...‌ای‌ی‌ی حکایت دیگری‌ست.
از بیرونی درب‌خانه تا اندرونی، ظرف‌های نقره دست به دست گشته و به گرد سفیدآب ساییده و دوباره گردگیری شده‌اند تا خودتان یک به یک همه را بچینید روی ترمه‌ی ملیله دوزی.شمعدان‌های تک‌شاخه‌ی پایه‌بلند را دو طرف سفره گذاشته‌اید، به قاعده، یکی پشت کوزه‌ی سنبل، سوگلی گل‌خانه‌ی پدری، یکی پشت کوزه‌ی گلی که جوانه‌ی عدس مثل مخمل سرتاپایش را سبز کرده است.
قدح آب و نارنج رقصان، گل‌آب‌پاش مرصع و تنگ بلور ماهی سرخ.
قامت راست کرده، سر صبر حافظ و کلام خدا را از سر تاقچه برداشته‌اید، یک به یک به پیشانی گذاشته و آرام بر پشت جلدشان بوسه زده‌اید. قیامت است سفره‌ی بهارتان. انگار باغ بالا به وقت شکوفه‌باران. نفس بلندی کشیده‌اید و چفت پشت درگاه را باز کرده‌اید تا هوای اول صبح بهار تالار را معطر کند.
دوباره سین‌های سفره را هم شمرده‌اید مبادا، ناغافل چیزی از یادتان رفته باشد.
هفت‌سین مهیاست. خیال‌تان جمع.
سین از قلم افتاده، سودای دل ماست که سفرکرده‌ایم‌‌ اما دل در تب ‌و تاب یار و دیار داریم.

2007-11-03T06:14:00.000+01:00

هنگامه

نه کسی خواب عروسی دیده بوده نه دندان‌افتادن. اهل خانه رفته بودند شام غریبان، خاله‌زاده‌شان می‌گفت صبر هم نیامده، به تعجیل هم سوار اتول نشده بودند. شازده خانم سرسام را بهانه کرده بودند، سابقه داشت خوب. گفته بودند روضه قیل و قال فراوان دارد، تاب نمی‌آورند. سفارش کرده بودند برایشان آب خنک بگذارم دم دست، بس که جگرشان شعله می‌کشید. گفتم هندوانه‌ی محبوبی انداخته‌ایم توی حوض، تا دم پاشویه قدم رنجه کنید. از گوشه‌ی چشم نگاهم کردند اما دم برنیاوردند. رعب کردم .
روضه‌ی علی‌اصغر تمام نشده بود که خبردارمان کردند. خانم والده‌شان سربرهنه‌ دویدند. من ارسی‌هایم را گم کردم. اندرونی شده‌است کانون غم و الم. شازده‌ هنوز از سفر چهارمحال برنگشته‌اند. سفر شکار. آدم روان کردیم پی‌شان. تا دم صبح باید برسند.
گماشته‌ی خان‌عموشان بعد اذان مغرب رسید، همچین که شنید خانم کوچیک خواب به خواب رفته‌اند، سر تکان داد و گفت: شازده... مست لایعقل آهوبچه زده بود. با تک تیر.

پی‌نوشت:
خیال خواب و روضه از فیلم‌نامه‌ی سوته‌دلان به سرم زد.

2007-11-02T17:07:00.000+01:00

تست

2007-10-18T06:28:00.000+02:00

تمام

شعر
دل‌تنگی
پایان
ندارد
همیشه
سرخط
می‌ماند
نقطه

2007-10-08T22:05:00.000+02:00

پیشواز

گل‌میز چوبی را گذاشته‌ایم اول سرسرا. داخل عمارت که بشوید ندیده نمی‌ماند. آینه‌ی پشت‌سنگی قاب نقره روی ترمه‌ی ملیله‌دوزی، یک طرف گلدان دست‌‌دلبر پر نرگس‌، یک طرف جام بلور پر آب با نارنجی رقصان به میان. از باغ ساوه چندتایی انار فرستاده بودند، دل‌مان نیامد دانه کنیم، دم دست است غفلتآ اگر هوس خنکی کردید خودتان نوبر کنید.
سر رف جابه‌جا به‌های باغ اصفهان را چیده‌ایم. به وقت بیداری مدهوش می‌کند بوی عطرشان. گلدان محبوبه‌ی شب گوشه‌ی بهارخواب است، لنگه‌ی در که باز باشد، پرده راهم که پس نزنید خواب‌تان می‌شود غرق بوی بهشت.
چراغ سرسرا را هم موقوف کرده‌ایم خاموش کنند، خودمان در همین تاریک و روشنای اتاق زاویه نشسته‌ایم به بیدارخوابی، غنچه‌های یاس به نخ ابریشم رج می‌کنیم.
دل‌دل جایز نیست به جان عزیزتان. ناغافل هم آمدنی شدید بیایید.
خبر هم نکردید، نکردید. راه دور است، ما که دوری نمی‌کنیم.
چشم‌به‌راهیم. به وفا قسم.

2007-09-22T04:21:00.000+02:00

به نام باران

نام تو را
سکوهای قطار و بلندگوهای فرودگاه
از بر می‌دانند
بی جدول
بی فهرست.
نام تو را
من از حفظ می‌دانم
بی شناسنامه
بی بلیت.
کلید خانه
پیش توست اما
من نشانی‌ها را
حفظ، از بر کرده‌ام.
باران که ببارد
همه‌ی ایستگاه‌ها، خیابان‌ها و جاده‌ها
از تو پر می‌شوند
و راه
کوتاه می‌شود.
پر شوق.
از من.
تا تو.

2007-09-05T04:00:00.000+02:00

دل‌برانه

بوته‌ی گل سرخ حیاط خانه‌ی اصفهان خاطرتان هست؟ بله، همان که یک وجب بالاتر از حوض کاشی، بر آبشار طلایی کاشته بودند. ناغافل به گل نشسته است. یک چیزی می‌گویم، یک چیزی می‌شنوید. ساقه عین زمرد، گل گل‌هزار‌پر، لابه‌لا مخمل. دل و دین می‌برد سر سیاه زمستان.
مادر می‌گویند نظرکرده‌است اما حواس‌تان به جا باشد، کار یک دم است و یک تیغ. من اما، دلم قرص است این بار. خواب دیدم اشرفی در آب حوض ریخت. گفت گل سرخ نیست، گل سوری‌ست. پریده‌رنگ مثل خودت.
بعد به دست خودش یک غنچه گل نشاند پشت گوشم.
...
به گمانم همان دم بود که دل برد.

2007-08-11T19:14:00.000+02:00

پیش‌نوشت:

این را من ننوشته‌ام. آن که نوشته خود خودش گفت این مال من است.
مال خود خود من.
حالا این جا باشد که مال همه‌ی آن‌هایی بشود که عشق نرگس‌اند.

نرگس

بغضش را فرو داد. آخرین پک عمیقش را به ته‌مانده‌ی سیگارش زد. صورتش از نور سیگار سرخ شد. شیشه را کمی پایین کشید. نگاهی به آیینه کرد و ته‌سیگار را از پنجره بیرون انداخت. ته سیگار خطی سرخ و میرا به موازات جاده رسم کرد. ته مانده‌ی قند توی دهان‌اش را توی لیوان چرک چای برگرداند. جای فلاسک چای را توی سبد زیر پایش محکم کرد و ادامه داد:

- ... بش گفتم اوستا دیگه طاقت‌مون طاق شده .آخه این جوریام نمی‌شه که قربونت برم. اصن تیریپ ناشکری و این صوبتا نیسا ولی جون خودت دیگه بریدیم. بابا به ناموس زهرا دیگه داریم ریپ می‌زنیم. سه کار می‌کنیم اساسی. آخه این چه سری‌یه که نصیب ما فقط سینه‌کشه. من قربون تار سیبیل نداشته‌ت. یه وخ فک نکنی نجنبیدیم. به موت قسم تا شد معکوس خرجش کردیم. هی‌نالید هی رفتیم سه، باز نالید رفتیم دو. بس‌که زور زدیم دیگه دف‌مون می‌خونه به این وقت عزیز. بابا نمی‌کشه دیگه، زور که نیست. تو هم یه رحمی بکن اوسا، انگار تو این جاده‌ی لامروت وقتی داشتن بخت تخس می‌کردن فقط سربالایی‌شو به ما انداختن. بوی دیکس و صفه‌مون دراومد بی‌وجدان. فک نکنی ما خیلی گنده می‌پریما . می‌دونیم خدایی‌ش مال این حرفا نیسیم. اصن ما رو چه به این گو‌خوری‌یا. تو رو جدت بذار پارکابت وایسیم. بیشترم نمی‌خوایم. همین که پلیس را به پلیس را یه چپ نیگامون کنی که یعنی بجنب حیف نون، آچار صندوقو بردار یه تقه به لاستیکا بزن بسمونه. این رگو بزن اگه صدامون دراومد. جا خوابم نمی‌خوایم. همین بوفه از سرمونم زیادی‌یه. یه پتوی زمون اجباری داریم همونو می‌کشیم رو سرمون کپه مرگ‌مون رو می‌ذازیم. خیلی سرد شد کار یه چیکه گازول و کبریته دیگه. چیزی که فراوونه چوب کنار جاده. نمی‌میریم که. بت قول میدیم دنبال دود و دوا و این صوبتا نریم هیچ رقمه. اصن به گروه خو‌ن‌مونم نمی‌خوره. تو فقط بذار ما نوکری تو کنیم...

راننده در آیینه نگاهی به راهروی اتوبوس انداخت. یک مشت تخمه از روی داشبورد برداشت. یکی را به دندان شکست و پوستش را به زیر پا تف کرد. نیم‌نگاهی به شاگردش انداخت و زیر لب غرید:

- حالا بنال بینیم اسمش چیه ؟ کس و کارش کیه؟ کشتی منو بسکه چس ناله کردی...

- اسمش نرگسه. دختر حسن آقا انبار دار گاراژه.

- آخ ، شنیده بودیم عشق فقط عشق نرگس...

- اوسا...

- خب حالا ... رسیدیم ترمینال یادم بیار یه صوبتی با آقاش بکنم.

پسرک با قدر دانی نگاهی به راننده انداخت و لبخندی زد: ای من نوکرتم .آقایی به مولا...

راننده دیگر چیزی نگفت. خم شد و روی داشبورد پاکت سیگار وینستونش را جست.
نور سفیدی تمام اتوبوس را روشن کرد . چیزی غرید.

کنار جاده یک پاکت سرخ وینستون افتاده بود که بوی نرگس میداد.

2007-08-02T07:27:00.000+02:00

سوال بی‌جا

ببخشید آقا!

این دل شما جنسش چیه که هیچ‌وقت تنگ نمی‌شه؟

پانوشت:
خانومای باسلیقه که می‌دونن من چی می‌گم هم می‌تونن به سوال من جواب بدن ها!

2007-07-31T00:25:00.000+02:00

مانده

هیچ کودکی
عکس‌های خندان و رنگی ما را
به هم‌کلاسی‌هایش نشان نخواهد داد.
هیچ شاعری
نام‌های کوتاه و ساده‌ی ما را
به ذهن شعرهایش نخواهد سپرد.
حالا
روی همه‌ی جاده‌های بهاری
برف می‌بارد
تا در صدای نشستن‌اش
من بی تو راه بروم.
از سفر
سکون تو ماند
سرریز از نگاه من
از عشق
من ماندم
خیس از باد
و ماه
و برف
و بوی تو.

2007-07-17T00:38:00.001+02:00

پیش‌نوشت:

نوشته‌ی اولی را پارسال پاییز نوشتم، دومی را همین نیم‌ساعت پیش.
هر دو را می‌گذارم این جا، به سیاق گوش‌واره..
تا شاید آویزه‌ی گوش بشودو دیگر تکرار... نه!

سبز

چشم‌هایم باز نمی‌شوند. آفتاب باید بیخ دیوار باشد اما من مست خوابم. خوابم کجا بود؟ هر چه هست شیدایی‌ست به شب بی سحر. سرمای صبح بهار هم این روزها بی‌پیر شده است، جان نداشته‌ام را می‌لرزاند. به ناله و خوف قامت صاف می‌کنم. سر کوره‌ی آتش، تن زمهریر و گلو بیابان تفدیده. دست می‌برم سر تاقچه، سوزنی ترمه ملیله‌دوزی را پس می‌زنم و همان طور کورمال‌کورمال قلم‌تراش نقره را پیدا می‌کنم. خودم گذاشته بودم این جا که سروقت دم دست باشد.
حالا باید برسم تا وسط حیاط، کنار حوض کاشی. میان پاشویه‌و حصار باغچه یک کف دست جا بیشتر نیست اما شده است مستوره‌ی بهار. باغ هنوز رد شلاق زمستان دارد، پوست کبود. این جا و آن جا مگر جوانه‌ای باشد به بازیگوشی پیش از موعد.
حالا می‌نشینم روی لبه‌ی سنگی حوض. مورمور می‌شود، تن نه، خود جان. یک ساقه را به دو انگشت می‌گیرم. به یک ضرب تیغه‌ی قلم تراش ساقه از تن گیاه سوا می‌کند. یک برگ به آب حوض می‌سپارم. برکت آب روان.بعد دست‌ها را فرو می‌کنم در حوض ، یک پشنگ آب می‌پاشم روی صورت رنگ‌پریده. برکت تن. به دل انگشتان برگ دوم را می‌فشارم.نرم می کشم تا گودی کف دست‌ها و سرم را فرو می‌کنم لابلای انگشتان. بوی برگ‌ها را فرومی‌کشم تا ته سینه‌ام. برکت زنده‌گی.
حالا شما هم که نباشی ساقه نعنا و موج و شکن آب و رگ‌های سبز کف دست، بهار و یاد دوست را باهم می‌آورند.

کبود

قلم‌تراش از هول قیامت سر تاقچه مانده است. آب حوض ماند و مانده شد، برگ بهاری لجن. ساقه‌ی ترد را آفتاب بی‌رحم زد و سوزاند، مانده‌ی برگ‌ها را خشک کرده‌اند برای دوغ و کله‌جوش.
روزگار بی‌پیر آن برگ نعنای یادگارتان را هم برد.
دریغ.
از حکایت سرسبزی شما سر پردرد برایمان ماند بی انجام، رنگ به پریده‌گی رخسار.
رگ سبز اما می‌زند هنوز، گیرم به رنج و به وعده‌ی محال.

2007-07-15T07:57:00.001+02:00

مرام

گفتیم دل باخته‌ایم، ورق‌ها را از روی میز جمع کردید.
گفتیم مزه‌ی عاشق نفس است، پیش‌دستی را پس زدید.
گفتیم پیک آخر باشد، بساط را به هم ریختید.
حالا، بین خودمان بماند جان‌دلم...
کافه‌ی تعطیل سوت و کور هم آتش زدن دارد؟

2007-07-12T07:53:00.000+02:00

پیشکش آسیه امینی

به پاس هر قدمی که در این سنگلاخ برمیدارد .

سفر سنگ

سنگ اول حماقت
سنگ دوم شقاوت
سنگهای دیگر میبارند.
سنگ اول را بغض سربرج نه،
سنگ دوم را درد بیپناهی نه،
سنگهای دیگر را هم نه،
نه
سنگها را آن که چشمهایش را بسته است
میپراند.

خون خشکیده بر کلوخ
زیر نور چراغ گردان نه،
مثل دانهی انار لهیده نه،
پیش چشم آن که چشمهایش را بسته نگه میدارد،
رنگ میبازد.

سنگ سوم را نه،
سنگهای تا آخر را نه،
همه سنگهای آینده را
دستهای در ساحل عافیت سوا میکنند
با چشم بسته.

سنگ آخر نه،
سنگ اول نه،
همه سنگها از وقاحت لبریزند
وقتی
کسي، جایي، شانه بالا میاندازد
تا باران سنگ ببارد.

سنگ نه
سنگها نه
دیوار و رگبار و طناب و دار و سنگسار
در ملاء عام قانون میشود
وقتی با چشم بسته در ساحل عافیت
راه میرود کسی.
با شانههای بیبار
بر زمینی
بی باران
بی زن
بی عشق.

2007-07-11T05:44:00.000+02:00

نبودی

نمی‌خواهم تو باشی
در این سکوت سیاه سرد
که گنجشک‌هایش از سپیده
هیچ نمی‌دانند.

نمی‌خواهم تو باشی
در این خواب سنگین یک‌نفس
که هرم هیچ نفسی
کابوس‌هایش را پایان نمی‌دهد

می‌خواستم تو باشی
و آغوش‌ات که در آن به خواب روم
در شبی سپید
که رویاهایش را گنجشک‌ها با خود
به آسمان برده بودند.

2007-07-10T08:35:00.000+02:00

برای آن که یادم نرود:

این را از یک‌شنبه شب تا هم الان هزار بار با خودم تکرار کرده‌ام:

ما همه‌ی این راه دراز را آمده‌ایم تا از کنار هم عبور کنیم.
همین.

2007-07-04T06:24:00.000+02:00

اینه

جهان غریبی‌ست،
با مردمانی عجیب.
کلاه گشاد دوستی‌شان
قواره‌ی سرت اگر نباشد،
برای برداشتنش
باید کلاه و سر را با هم برداری.

2007-07-01T11:21:00.000+02:00

عاشقانه

دورت نمی‌گردم.
با آن که تو
چون‌آن خانه‌ی دور
سنگی و سیاهی.

دورت نمی‌گردم.

به گرد خانه
مومنان می‌چرخند و
من به کفر ایمان آورده‌ام
در جهانی
که تو خدایی می‌کنی.

عکس از بهروز مهری

2007-06-27T13:24:00.000+02:00

بادبادک‌باز

آسان می‌نمود.

صبح آفتابی
باد بهاری
آسمان آشنا
دست‌های ما
و بادبادک بازی.

حالا ناوقت است
آخر جهان
سیم خاردار
نخ پاره
دست زخمی من.

آسان است.

برای تو که رفته‌ای.

2007-06-26T05:24:00.001+02:00

می‌گی نه؟ نیگا کن!

خروس‌خوان است بی‌پیر اما نمی‌گذارند صمٌ‌بکمٌ بنشینیم. روباه و شازده‌کوچولو و راوی، جمیعآ به روح همشیره‌ی پدری‌شان خندیده و شکر مبسوطی میل کرده‌ که گفته‌اند: چون دکانی نیست که دوست بفروشد، آدم‌ها مانده‌اند بی دوست!
پدرآمرزیده، کجای کاری؟ دوست می‌فروشند، آن هم فله‌ای. همین دست چپ را بگیر و برو، توی ردیف اول، همان جا مابین کشک و دوغ، دوست هم می‌فروشند. روی بسته‌بندی‌اش هم مرقوم فرموده‌اند که هدف کسب رضایت شماست. پر بی‌راه هم نگفته‌اند، نه که سکوت علامت رضاست... نفست را که ببرند، ساکت و راضی ریق رحمت را سر می‌کشی.

2007-06-25T08:08:00.001+02:00

آن عاشقی...

دل ما سر طاقچه بود انگار، دم به ساعت، مانده و رفته دست برد و دل فشرد و بر زمین کوفت.امروزه روز هم که دیگر این شکسته‌ی بندزده‌ی خراشیده خریدار ندارد بس که به خون نشسته است. با این همه به پستو پنهان‌اش کرده‌ایم مبادا دوباره روزی بلا روزگارمان شود.
آرد بیخته، الک آویخته، به گوشه نشسته و چشم فروبسته کز کرده‌ایم همین گوشه تا توفان بگذرد و شما بگذرید و حدیث سویدای دل...
بماند.

2007-06-18T22:51:00.000+02:00

جلوی چشام جونم رف...

اوسا به نوچه‌اش گٌف، همچین با نوک تیزی دو ور صورتش‌و چپ و راس خط می‌ندازی که هر وخ هوس کرد خودشو تو آب حوض نیگا کنه، یاد دس‌پنچه‌ی حاجی‌ت بیافته...
حالا چه جوریاس که اگه ما راگذری، یه وخ،نصف‌شبی، دم‌صٌبی، چشمون به عسک خودمون تو آینه شیکسه‌ی سر رف بیافته، یاد شوما می‌افتیم که دس خالی خط‌خطی‌مون کردی و فشاری دسه‌صدفی زنجونی‌ت هم موند سر تاقچه یادگاری؟
هان؟ چه جوریاس؟

2007-06-15T03:30:00.000+02:00

بی‌چاره

دل‌تان که با ما نبوده است هیچ، تازه‌گی‌ها شست‌مان هم خبردار شده که به سنت دله‌دزدی چشم‌تان هم دنبال ناموس خلق‌الله می‌دویده است.
خدایش را منت که بی‌غیرتی عرف شده است و فضیلت، اگر نه این بوق‌سگی وسط غربت غریب نه قلم‌تراش دم دست‌مان است که سفیدران خط بیاندازیم و سرخش کنیم، نه تیغ خودتراش که رگ بزنیم و خلاص‌تان کنیم.
حالا گیرم که اسباب انتقام هم مهیا باشد، ما را چه به این نقل‌ها؟ خودمان شده‌ایم معاینه‌ی جنازه، ملک‌الموت هم رغبت نمی‌کند احوال‌مان بجوید.
دست‌آخر هم، هر که نداند خودتان که واقفید دل بی‌پیر ما نازک‌تر آن است که هوس کند دست ببرد و سر زلف‌تان به تندی از مرمر پیشانی پس بزند چه رسد به...
ای‌ی‌ی... پٌر بی‌راه که نمی‌گویم، نه؟

2007-06-12T23:50:00.001+02:00

عدل

زهرماری خورده بودیم، هوا برمان داشته بود، قصد قربت کردیم به تاریکی نیمه‌شب. اگر نه که ما نجاست و زال‌زالک و آلوچه‌خشکه را با هم بخوریم اگر سودای این شکرخوردن‌ها به سر داشته باشیم. ملاطفت که ندیده‌ایم، بلاکش دوران بوده‌ایم از صدقه‌سر مرتبت حسن آن خلق و وجاهت آن روی. مرحمت که ندیده‌ایم، مدد از حضرت رازی طلبیدیم، ما را به طرفه‌العینی رساند حوالی دولت‌سرا. پای پیاده، سر سنگین و دل پٌر. صحن و بارگاه و اندرونی همه به سیاهی شب قیراندود بود، گفتیم به یک پاره تصنیف کوچه‌باغی اکتفا کنیم حالا که نمی‌شود عارض شویم. بیت دویم سر نیامده، عمله‌ی اندرونی دست و پای‌مان بستند و کشان‌کشان بردند تا خود کمیسری. کجا از حال و نا رفتیم، خدا داند.
اذان سر‌ گل‌دسته می‌گفتند برای اهل، که چشم باز کردیم و آه کشیدیم از نااهلی دهر. ملالی نیست، فدای سرتان اما آجان امنیه امر کرده است عریضه بنویسیم به عذر تقصیر، اعتراف به گردن‌شکستگی و به رعیتی، شاید ببخشایید.
می‌نویسیم، با سر و دست خونین و روی سیاه می‌نویسیم. اما داد دل کجا بریم که به عدالت چاره شود؟

2007-06-07T22:28:00.000+02:00

آیه

فکر کردی
من از راه می‌رسم
دل می‌سپارم
و تا تو هوس کنی
در هیاهوی کوچه‌ها
گم می‌شوم؟

فکر کردی
خدایت به مهر و به خشم
مرا حاضر و غایب می‌کند؟

کور خوانده‌ای.
این همه تقدیر نبود.
من بودم
که دیگر نیستم.

2007-06-06T06:45:00.001+02:00

برهوت

آبی برای تشنه‌گی نیاوردی
و آبی سیاه شد
میان سوخته‌گی دشت و تهی‌ دست‌ها

ماهی برای تاریکی نیاوردی
و ماهی فنا شد
میان خشکی برکه و ترک لب‌ها

شب بی ماه
و تنگ بی ماهی
آب را خواب می‌برد و
آبی کدر می‌شود.

ببین!
دیگر هیچ دستی
پیشانی تب‌دار مهتاب را
نوازش نمی‌کند.