روزانه


صبح‌بخیر
قرص‌هایت را
فراموش نکنی
و چند متر طناب
و دست‌های لرزان
و سیل خبرهای بد
که سیل خبر خوب‌ش است
و زمین
که کاش می‌لرزید فقط
که زمین‌لرزه
چه لرزش خوبی‌ بود
آن روزها
که مرگ
را با قرص‌های روزانه
و بغض
فرو نمی‌دادیم.
روزانه
قرص‌ و مرگ و یادگار
و یاد من و تو
ای داد
فراموش
در این بی‌داد.

ت مثل تف


تندیس‌ها بر خاک
تن‌ها بر دار
تیره و تنها
مانده‌است تهران تب‌دار.

سر دار

مجسمه از سکو
پایین می‌کشند
تا هر سکو
به چوبه‌ی دار
منتهی شود.
مجسمه می‌خواهد
چه کند
شهری که
جوانان‌ش
بر چوبه‌ی دار
ایستاده
می‌میرند.