هل من ناصر ینصرنی؟


حسین
از انقلاب
بازگشته بود
خسته و خونین.
دست خالی
خیلی مانده به
آزادی
به یزید هم
آب داده بود.
حسین
از صحرای محشر
برگشته بود
و
چشم در چشم
خدا
فریاد می‏زد:
هفتاد و دو تن
نیستند دیگر.
دفتر حساب‏ات
آتش گرفت امروز.
بشمار لعنتی.
بشمار.‎

من و تو


تو بی مزار
و
من آواره.
کجا؟
کجا شمعی بیافروزم؟

یزید
از ولی‏عصر
تا کالج
سینه نمی‏زد.
زار می‏زد.

خدا
علم ‏می‏کشد
از بیت‏لحم تا بم
و کتل می‏برد
از کهریزک تا کربلا.
عاشورا
کدام‏ست؟
خود خدا
هم
بر این قیامت
می‏گرید.

مریم پابه‏ماه
حسین سر به بیابان
پیرمرد دق‏مرگ
و خدا
بزرگ است.

محرمانه*
خدا می‏گوید:
با حسین هم
حرف‏هایم را زدم
حجت تمام
گفتم
تاسوعا و عاشورا
که خرداد و تیر بود
داغ و سوخته
یک کاری بکن مرد
امسال
دهه را که رد کردیم
بنشینیم
دور هم
یک بار هم که شده
یک دل سیر بخندیم
گفتم
حیف است ما
هر سال
زیر علم
جان بکنیم
و تو
هر سال
حسرت به دل
بمیری.

به ضم میم و فتح ح و ر، شاید هم به فتح میم و سکون ح. هر جور عشق‏تان کشید بخوانید*

برای مینوش

روزها
خالی از
شنبه و عددند
جمعه هم
جان می‏کند
وقتی تو
نیستی.

من و خدا
دیشب خندیدیم
به پاره‏گی
عکسی
که روزی در ماه بود
و گریستیم
به پاره‏گی
قرص ماه
در هزار برکه
به اصابت سنگی.

پیامبران
به معراج
رفته‏اند
گوسپندان
به چرا.
من و خدا
بیداریم.

خدا
با مقربین
ورق بازی می‏کند.
این روزها
عزراییل
دائم
حاکم است.

خدا
تقویم میلادی را
گذاشته کنار.
سال‏نمای خورشیدی دارد
آن هم از نوع دیواری.
زیر شانزده آذر را هم
خط کشیده است.

و خدا شنوا و داناست...

خدا می‏گوید
دارد کر می‏شود
صدای ناله‏ها بلند است
و او
نصف بیشتر هفته
از شب جمعه
تا یک‏شنبه شب
گوش‏هایش را می‏گیرد.
خدا می‏گوید
همه صدای‏اش می‏زنند
زبان‏شان حالی‏‏اش نمی‏شود
و باقی هفته هم
گوش‏هایش گزگز می‏کنند.

خدا می‏گوید
شیطان را
فرستاده‏ام هواخوری.
این دستگاه
دستگاه ما را هم
می‏‏گرداند.

خدا و من

هر دو کم‏خوابیم.

شب‏ها

او پیامبران را می‏شمرد

من گوسپندان را.