*قاصدک

سفر برنمی‌گردد...

آمدم بنویسم که بازگشته‌ام.
این جا وین است. نیمه‌ابری و نیمه‌آفتابی. نیمی هوای اول پاییز و نیمی هوای آخر زمستان.
آمدم بنویسم که این مهاجرت شگون نداشت. دست آخر روزگارمان شد عاقبت معاویه.
آن جا غریب و این جا غریب.
آمدم بنویسم که حدیث بیگانگی ما فرنگی نیست، از همان خیابان‌ها که نامش را به فارسی و با خط درشت نوشته‌اند غریبانه بازگشته‌ام.
همین که غریب شدم و غریب ماندم و غریب بازگشتم.
آمدم همین را بنویسم.

پی‌نوشت:
تصویر بالا دست‌نوشته‌ی سهراب سپهری‌ست. خطاب به احمدرضا احمدی و گویا در سفر نیویورک نوشته شده است.
ترانه‌ی برو از پیش من ترانه‌ی مورد علاقه‌ی برادرک دومتری من است. این ترانه شد ترانه‌ی سفر ایران.