|
|
|
|
برای شورین تا بخندد
و صدای خنده های شیرین اش جهان پیرامون ما را سرشار از رنگ کند.
نامه ی یک عاشق اصفهانی به معشوقه اش
ای مهی من وفا و جفا به جا خٌبه س
یعنی به ما وفا و برا مردوم جفا خٌبه س
اٍز من می پرسی این مهی من چًقًد خٌبه س
خب معلوه س دلبری ما این هوااا خٌبه س
گیرم تمومی دنیا بوگًن یاری ما بده س
باشه د بی ذار بوگن, مهی ما پیشی ما خٌبه س
جٌفتی سی آ سه پل دلم شده س سولاخ سولاخ
دس اٍز جفا بکش والا وفا خٌبه س
بی خود ننه د می گه د که دًس اٍز پا خطا نکون
یه رًش خطا کون بیبین خطا خٌبه س
اٍز من نخوا این روزا پرهیز کونم ز ماچ
بهری مریضی عشق اٍزین جور دوا خٌبه س
چار ماهی یه س که هی به بونه سرما تو خونه ی
حالا بیا بیرون, نیمی چای هوا خٌبه س
بی خود ننهٍ د می گه د با این مًرده را نرو
امروز به ننه د بوگو این بابا خٌبه س!!!
این هم برای دوستانی که خواندن لهجه ی اصفهانی با حروف فارسی برایشان دشوار است:
ey mahi man, vafA vA jafA be jA khobes
ya'ni be mA vafA vA barA mardoum jafA khobes
ez man miporsi in mahi man chaghad khobes
khob ma'loumes, delbari mA in havA khobes
giram tamoumi donyA bougan yAri mA bades
bAshed beyzAr bougan, delbari mA pishi mA khobes
goftam biyA, to gofti bA to koujA biyAm
ey yAri man to ke midouni koujA khobes
jofti siyAsepol delam shodes soulAkh soulAkh
das ez jafA bekesh vAllA vafA khobes
bikhod naned miged ke das ez pA khatA nakoun
ye rash khatA koun bibin khatA khobes
ez man nakhA in rouzA parhiz kounam ze mAch
bahri marizi eshgh ez in jour davA khobes
chAr mAhiyes ke hey be boune sarmA tou khoune-y
hAlA biyA biroun nimichAy havA khobes
bikhod naned miged ke bA in marde rA naro
emrou be naned bougou in bAbA khobes
پی نوشت:
ترانه ی سری پلی خواجو با صدای پریوش خواننده ی کوچه بازاری دهه ی سی و چهل خورشیدی
با این که تلفظ واژه ها نادرست و لهجه ی خواننده بد جوری ساخته گی ست اما ترانه هم چنان شنیدنی مانده است.
|
|
پیشکش عشق
نخست
گفت
در چشمانت ستاره ای ست و
خندید.
حالا
به هر جا نگاه می کنم
آفتابی ست.
|
|
خبری از من...
کار زیاد و وقت کم دمار از روزگارم درآورده است.
سرانگشتانم می سوزند بس که واژه در دست هایم تلنبار شده است اما از سرسری نوشتن بیزارم.
من تاب می آورم و نمی نویسم. شما هم مرا تاب آورید که دلم تنگ و وقتم تنگ و جهان پیرامونم پرشتاب است.
کاش می دانستید چه قدر دلم هوای این جا و شما را کرده است!
|
|
|
|
|
|
