*قاصدک

یک گزارش بی جایزه برای مرزبان ها







راستش از ابتدای داستان اصلآ نخواستم شلوغش کنم. به یکی دو نفر قضیه را گفتم و بعد هم چون پدر و مادرم خرجم کرده و مرا به مدرسه ی فرانسوی فرستاده اند تا لیدی بار بیایم مثل یک خانم متشخص پایم را روی پایم انداختم و منتظر اعلام رسمی سایت گزارشگران بدون مرز شدم.
بعدترش هم یک ای میل فله ای به عادت دیرین برای دوستان فهرست ای میلم که خدایش زیادشان کناد! فرستادم که فردا روزی اسباب گله گزاری فراهم نباشد که چرا ما را خبر نکردی برویم و به تو رای ندهیم.
آخرش هم خلاص. دیگر خیلی پیگیرش نشدم.
گاهی از روی بدجنسی از رفقا می پرسیدم به معین رای می دهید یا به من؟ بابتش یک لبخند می زدم و یک لبخند هم کاسب می شدم.
راستش را بخواهید دلیلم برای به سکوت برگزار کردن قضیه ی این که وبلاگ من نامزد دریافت جایزه است هم خیلی ساده بود. کافی بود دو جا بنویسم و بنویسید تا دوباره یکی بیرق افشا علم کند و دیگری داد سخن بدهد که وا شرفا و وا میهنا و وا پرنسیپا!
یکی بنویسد این همان است که آستین پوستینش یک بار در چلوکبابی کنار میز یکی از دولتمردان کباب سلطانی را با پیاز خورده و آن دیگری بگوید این فک و فامیلش با شاه چی ها فالوده می خورند آن هم با افشره ی لیموترش تازه....
بعد هم معلوم شود که ما دستمان با همه در یک کاسه است و چون دو تا دست بیشتر نداریم پس کاسه هامان هم چندان متنوع نیستند و سندش هم دربیاید که ما رفته ایم آدم فروخته ایم و بعد از دو خرداد گذرنامه ی ایرانی گرفته ایم و رفته ایم وطن و ته همان کاسه ها را لیسیده ایم و الخ....
بس است یا باز هم دلیل لازم دارید؟
...
دیروز صبح پیشنهاد علیداد را خواندم. به قول ما اصفهانی ها خیلی خوشم شد. فکر نابی ست.
تا باشد از این سیب های سرخ باشد و از این گازهای کاردرست علیداد جان!
....
حالا هم همه ی این ها را گفتم که بگویم نه تنها رای من متعلق به مجتبی سمیع نژاد است بلکه به گمانم او شایسته ی آن است که رای تمامی نامزدان جایزه وبلاگ برتر برایش منظور شود.
...
راستی من گمان نمی کنم مجتبی قهرمان ملی باشد. قرار هم نیست بشود. حتی گمان نمی کنم با خیلی از عقاید مجتبی موافق باشم. قرار هم نیست باشم.
اما به گمانم بدانم که تاریکی و تنهایی و سکوت مرگبار و تحقیر و بلاتکلیفی و سوزش سیلی بر روی گونه یعنی چه...
همین.

پی نوشت:

متن نامه ی من به بخش فارسی سایت گزارشگران بدون مرز

خانم ها, آقایان, دوستان گرامی
گروهی از وب‌لاگ‌نویسان اخیرا" پیشنهاد کرده‌اند، به شرط موافقت مسئولین سازمان گزارش‌گران بدون مرز، نامزدهای منتخب برای مسابقه 'وب‌لاگ‌ نويس‌ برتر مدافع آزادی بیان' کلیه آراء خود را به نفع مجتبی سمیعی‌نژاد، نویسنده وب‌لاگ 'من نه من‌ام' اهداء کنند. من به عنوان یکی از نامزدهای جایزه ی وبلاگ برتر نویسنده ی نامبرده را شایسته ی آن می دانم که کلیه ی آرا من برای او منظور شود. به امید آنکه این حرکت سبب ساز یک حرکت اجتماعی در بین رسانه های جهانی و در نهایت آزادی انسان آزاداندیشی که هم اکنون در بند است باشد.
دستتان را به گرمی می فشارم و برایتان آرزوی شادی و بهروزی دارم.
با احترام

نویسنده ی وبلاگ قاصدک*